Esta noche, aprovechando que tengo tiempo para meditar, me he dado cuenta de una cosa que hasta ahora había pasado por alto o, seguramente, no había querido ver: Estoy hecha de fragmentos. Trozos de caricias, recuerdos borrosos. No obstante, os digo que preferiría 'la nada' al 'algo'. Cachitos de paciencia, resabios de haberte amado, ausencias. Y tú te dedicaste a ir, poco a poco, desfragmentando mi alma... ¿Intentando decidirte?, ¿amar sin dar? ¡Eso no existe! De la noche a la mañana... ¿Por qué me llamas?, ¿por qué ese interés?. Ahora soy yo quien dice basta, después de tanto bastarme. Llorarte y esperarte. Nada más. Un bucle. Y lo siento, pero sentía tanto que ya no siento. Sentía y no estuviste. No extraño, porque no creo; no lloro, porque no espero; no escribo, porque divierto... Mi vida diaria entre otras cosas. ¿Llorarte? ¡Fuera todo eso!
Ya pasaron las últimas hojas de ese temporal, de mi paciencia, de mi espera y de mis lágrimas.
Y tampoco pido tanto... ¡Quiero vivir amando y no morir por amar!
8 comentarios:
Creo que eso es lo que buscamos todos :)
Y todos estamos hechos de fragmentos...
Y eso es posible, aunque a veces se vea como algo lejano :)
He llegado hasta aquí por casualidad, y me ha gustado tanto que te sigo
Estaba claro que de un momento a otro.. BOOM.
No se puede aguantar todo en esta vida, Lidia. Hazte a la idea.
Vale, pero me llamo Lydia.
Hola guapa, tienes razon estoy de acuerdo contigo, siempre es preferible vivir amando que morir de amor, un placer leerte.
feliz semana.
No tan feliz, valenciano.
Quan t'has cansat d'esperar, cal passar a l'acció. Eixuga't les llàgrimes i viu.
Publicar un comentario