Tengo que decirlo: soy partidaria de las autopsias sexuales. Estaría bien que cada cinco años nos practicaran una de estas autopsias. Que nos quedáramos muy quietos y alguien nos dijera qué parte de nuestro cuerpo no ha sido acariciada; cuántos besos hemos recibido; si había sido más querida en una mejilla o una ceja o una oreja o los labios. Una autopsia en toda regla de nuestro sexo, pero con nosotros vivos, aunque inmóviles.
Yo me lo imagino. Me gusta pensar que alguien, tan sólo mirando mis dedos, sepa si me han tocado con pasión o simplemente por rutina. Si mis ojos han sido mirados con deseo o si mi lengua ha conocido muchos congéneres.
Además, podríamos saber cuáles fueron nuestros mejores actos sexuales, al igual que en un tronco cortado vemos cuándo soportó grandes lluvias o sequías. Quizá a los diecisiete, o a los treinta o a los cuarenta y siete. Quizá siempre en primavera o casi siempre cerca del mar.
¿Cuántos mordiscos, cuántos susurros, cuántos chupetones hemos sentido? Un cómputo de números sobre nuestro sexo, nuestra lujuria, nuestro placer solitario.
Lo mejor es cuando esa autopsia acabe: sabremos que estamos vivos, que podemos mejorar y lograr que nos acaricien, que desearemos, que amaremos y que nos amarán.
6 comentarios:
Eso es lo mejor, que siempre podemos recuperar el tiempo, aunque cada vez menos (complejo de vejez mediante).
Eso sí, ¿quién mejor que nosotr@s mism@s para saber qué necesitamos, qué no hemos hecho o no nos han hecho, qué les pedimos nuestr@s futur@s amantes? Sólo hay que preguntarle a nuestro cuerpo.
La verdad es que nunca había pensado en ello, pero podrían hacerse este tipo de autopsias en vida, estaría bien conocer el número exacto :D
Creo que sería muy buena idea, pero cuando acabara ¿qué? Tú dices que lo podriamos mejorar y estoy de acuerdo en que podríamos lograr algunas de esas cosas.. en todas excepto que nos amen.. no es algo que nosotros consigamos así por así :)
Uau, això és d' Espinosa, no? Molt bo, un amic meu s'ha llegit aquest llibre i me'l recomana. Me'l recomanes tú també?
Salud.
Sí, és d'ell. La veritat és que no te'l recomano, Lucas. Me'l vaig comprar amb la idea de què seria un llibre original i entretingut, però em vaig equivocar. Original era, sí. Però, sota el meu punt de vista, no té ni cap ni peus. El fil de la història no té molt de sentit. El que sí que està bé és que, malgrat tenir moltes pàgines, és fluit i bo de llegir (me'l vaig comprar dimecres i dijous el vaig acabar).
Espero haver-te sigut d'ajuda.
Salut!
Wow!, nunca habia pensado en algo así, pero sería sólo para saber cuanto nos han amado y atormentarnos nosotros mismos, porque puede pasar que creíamos que alguien nos amaba tanto y que siemplemente no nos amaba tanto como nosotros lo creíamos.
Un beso!
Publicar un comentario